Gastblog Daphne Berends: Ouderverstoting; feestje van faalangst of rancune? 

Wat is ouderverstoting? Dat is het stelselmatig negatief spreken en handelen in de richting van de andere ouder van je kind. Niet alleen verbaal, maar ook non-verbaal uitstralen dat de andere ouder niet deugd. Een kind kan daardoor helemaal vast komen te zitten in een loyaliteitsconflict met alle gevolgen van dien. Dit kan als gevolg hebben dat een kind niet meer naar de andere ouder wil om jou niet teleur te stellen.

Kortom je bijt je helemaal vast in het “slecht zijn” van de andere ouder. Alles wat een ieder vertelt over je ex leg je in jou voordeel uit. Bewust en onbewust. Het is korte termijn denken van de bovenste plank.

Ouderverstoting, waarom doen we het?

Een scheiding brengt je uit je comfortzone.  Je staat er voor je gevoel weer alleen voor ( denk je ) Mogelijk ben je ook erg gekwetst. Een deel van je identiteit als partner van …….. bestaat niet meer. Wat is  je nieuwe identiteit? Zijn je meningen in de nieuwe situatie nog wel hetzelfde? Het overzicht is kwijt. Faalangst viert een feestje of rancune. Al deze onzekerheden waar je opeens mee te maken krijgt zijn de schuld van degene die de keuze heeft gemaakt een leven op te bouwen zonder jou.

Onderscheid maken in wat is goed voor mij en wat is goed voor mijn kind is dan best lastig. En als je eens een misser maakt is dat niet leuk. Maar het is niet het einde van de wereld. Je hebt tijd eraan te werken en het “goed” te maken.

Ouderverstoting heeft nogal een impact op het kind en de ouder die verstoten wordt. Op internet wordt veel gesproken en geblogd over het onderwerp. Wat mij opvalt is dat er vooral vanuit rancune naar de hulpverlening, het rechtssysteem en de ex wordt geschreven. Mannen en vrouwen steunen hun partners die verstoten worden. Dat is begrijpelijk, de onmacht is erg groot en het onbegrip in de omgeving ook. Je wilt het onrecht van de daken schreeuwen  Een voorbeeld is van een vrouw die middels een blog laat zien dat ze als een leeuwin vecht voor het onrecht dat haar man wordt aangedaan door de ex en het hulpverleningscircuit. Tot aan de minister toe. Prachtig dat ze haar man wil steunen. Maar………. staat ze er wel bij stil dat haar stiefzoon het mogelijk allemaal leest en het voor hem nog een barrière opwerpt om contact op te nemen met zijn vader? Of open te staan voor hem. Dan moet hij voor zijn gevoel eerst nog langs die stiefmoeder komen! En die is niet voor de poes heeft hij al gelezen,  bovendien kraakt ze zijn moeder af. Dat neigt ook naar ouderverstoting. Ofwel, wees je bewust van je rol als stiefmoeder en wat je wel en niet kan posten op het internet.

Ik vind niet dat deze vrouw moet stoppen met het opkomen voor ouderverstoting. Het is kindermishandeling. Misschien is het tijd dat haar verhaal niet meer gebaseerd wordt op haar eigen situatie. Ze zou het onderwerp kunnen veralgemeniseren. Zo kan ze er toch aandacht aangeven én is dit niet belemmerend in het traject. Het is moeilijk je partner te zien lijden, sta hem bij. En neem zijn proces niet over.

Vader zou bijvoorbeeld een facebook pagina kunnen starten die hij als een soort dagboek gebruikt. Kindlief kan dan zelf zoeken naar vader en vader geeft op die manier een opening voor hem. Hij kan wel zijn vader leren kennen al is de communicatie niet direct. Natuurlijk is daarmee geen garantie gegeven dat de zoon contact opneemt maar het is wel een manier zonder mening over de andere ouder.

Nadenken over je handelingen moet je dus eigenlijk erg ver doortrekken. Dat geld voor dader, slachtoffer en andere betrokkenen.

Een vraag voor dader zou kunnen zijn: Hoe zou jij het vinden als je verboden van je ouders te houden die altijd prima voor je hebben gezorgd in jou beleving? Daar waar jij je altijd veilig hebt gevoeld.

Een vraag voor slachtoffer zou kunnen zijn: Jou reactie op de ouderverstoting van de ex. Zorg jij ervoor dat je kind niet nog meer knel komt te zitten? Geef jij je kind ook het gevoel dat de andere ouder slecht is?

Een vraag aan stiefouder en andere betrokkenen: Zeg eens eerlijk, hoeveel olie gooi jij op het vuur?

Ik zeg niet dat er echt geen ouders zijn die de veiligheid van hun kinderen in gevaar brengen. Helaas zijn die er wel. Voor hen moeten we ook zeker opkomen en een leefbare situatie creëren waarbij de kinderen in veiligheid contact met beide ouder kunnen hebben. Voor zover de kinderen contact willen met beide ouders.

Kortom ouderverstoting is verschrikkelijk ingewikkeld. We moeten ervan bewust worden dat het kindermishandeling is, het lef hebben dit uit te spreken en ernaar te handelen. Het is nooit te laat om juist te handelen.

Ik heb voor u geen strak omlijnde methodiek, enkel een sterk uitganspunt van waaruit stap voor stap gehandeld kan worden. Dat uitgangspunt is;

“ Kinderen hebben het recht om zelf een mening te vormen over de relatie die ze hebben met hun beide ouders. Een ander kan niet voor ze bepalen of ze wel of niet van hun ouder houden en hoeveel. “

Het uitgangspunt biedt houvast aan kinderen, ouders en betrokkenen. Het heeft geen grenzen in dilemma’s die verholpen dienen te worden. Het vraagt wel inzet van ouders en betrokkenen. In elke levensfase van je kind kun je weer kijken wat hen een mooie volwassene maakt, die in zijn of haar kracht staat.

Daphne Berends

www.stabiel-coaching.nl

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CONTROLE * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.